ประวัติหลวงพ่อทวด

เป็นที่ล่ำลือกันมาหลายร้อยปีว่า ในดินแดนทาง ภาคใต้มีพระภิกษุ ชั้นสมเด็จใหญ่อยู่ 4 องค์

- สมเด็จเจ้าเกาะยอ
- สมเด็จเจ้าเกาะใหญ่
- สมเด็จเจ้าจอมทอง
- สมเด็จเจ้าพะโคะ

    ต่อไปนี้เป็นประวัติโดยพิศดารของ หลวงพ่อทวด(สมเด็จพะโคะ)

คัดลอกจากประวัติหลวงพ่อทวด วัดช้างให้  เพื่อร่วมประกาศ ชื่อเสียงพระเดช พระคุณท่านสมเด็จเจ้า  พะโคะและเล่าขานตำนานศักดิ์สิทธิ์ ของหลวงพ่อทวดต่อไป ตามตำนาน กล่าวไว้ว่า สมเด็จเจ้าพะโคะองค์นี้ได้รับ พระราชทานสมณศักดิ์เป็น "พระราชมุณีสามีรามคุณูปมาจารย์" จากสมเด็จพระมหาธรรมราชา สมัยพระองค์ ครองกรุงศรีอยุธยาเป็น ราชธานีและกล่าวไว้ว่าสมเด็จเจ้าพะโคะ ชาตะ วันศุกร์ เดือน4 ปีมะโรง ตรงกับ พ.ศ. 2125 บิดาชื่อตาหู มารดาชื่อ นางจันทร์ มีอายุมากแล้วจึงคลอดบุตรเป็น ชายชื่อเจ้าปู่ และได้คลอดบุตรคน นี้ที่บ้านสวนจันทร์ ตำบลชุมพล เมืองจะทิ้งพระ (อำเภอสะทิ้งพระ จังหวัดสงขลา ในเวลานี้) ตาหู นางจันทร์ เป็นคนยากจน ได้อาศัยอยู่กับ คหบดีผู้หนึ่งซึ่ง ไม่ปรากฏนาม สองสามีภรรยาเป็นผู้ตั้งมั่น อยู่ในศีลธรรม เมื่อนางจันทร์ออกจากการอยู่ไฟ เนื่องจากการคลอดบุตรแล้ว วันหนึ่งนางจันทร์ ได้อุ้มลูกน้อย พร้อมด้วยสามีออกไปทุ่งนา เพื่อช่วยเก็บข้าว ให้แก่เจ้าของบ้านที่พลอยอาศัย ครั้นถึงทุ่งนาได้เอา ผ้าผูกกับต้นเหม้าและต้นหว้า ซึ่งขึ้นอยู่ใกล้กันให้ลูกนอน แล้วพากันลงนาเก็บเกี่ยวข้าวต่อไป

ขณะที่สองผัวเมียกำลังเก็บเกี่ยวข้าวอยู่นั้น นางจันทร์ได้เป็น ห่วงลูกและได้เหลียวมามองที่เปล ปรากฎว่ามีงูบองตัวโตกว่าปกติ ได้ขดตัวรวบรัด เปลที่เจ้าปู่นอน สองสามีภรรยาตกใจร้องหวีดโวย วายขึ้นเพื่อนชาวนาที่เกี่ยว ข้าวอยู่ใกล้เคียงก็รีบพากันวิ่งมาดู แต่ก็ไม่มีใครจะสามารถ ช่วยอะไร ได้งูใหญ่ตัวนั้น เห็นคนเข้าใกล้ก็ชูศรีษะสูงขึ้น ส่งเสียงขู่คำรามดัง อย่างน่ากลัวจึงไม่มีใคร กล้าเข้าไปใกล้เปลนั้นเลย ฝ่ายนายหู นางจันทร์ผู้ตั้งมั่นอยู่ใน บุญกุศลยืนนิ่งพินิจพิจารณาอยู่ ปรากฏว่างูใหญ่ตัวนั้นมิ ได้ทำอันตราย แก่บุตรน้อยของตนเลย จึงเกิดความสงสัยว่างูบอง ใหญ่ตัวนี้น่าจะเกิดจาก เทพนิมิตรบันดาล คิดดังนั้นแล้วก็พากันหาดอก ไม้และเก็บรวงข้าว เผาเป็นข้าวตอกนำ มาบูชาและกราบ ไหว้งูใหญ่ พร้อมด้วยกล่าวคำ สัตย์อธิษฐานขอให้ลูกน้อยปลอดภัย ในชั่วครู่นั้นงูใหญ่ก็คลาย ขนดลำตัวออกจาก เปลอันตรธานหายไปทันที นายหูนางจันทร์และเพื่อน พากันเข้าไปดูทารกที่ เปลปรากฏว่าเจ้าปู่ยังนอนหลับ เป็นปกติอยู่ แต่มีแก้วดวงหนึ่ง วางอยู่ที่คอในที่ลุ่ม ใต้ลูกกระเดือกแก้วดวง นั้นม ีสีแสงรุ่งเรือง เป็นรัศมีหลากสี สองสามีภรรยาจึง เก็บรักษาไว้ คหบดีเจ้าของบ้าน ทราบความจึงขอแก้ว ดวงนั้นไว้เป็น กรรมสิทธิ์ตาหูนางจันทร์ก็จำใจ มอบให้ คหบดีผู้นั้นเมื่อ ได้แก้วพญางูมา ไว้เป็นสมบัติของ ตนแล้วต่อมา ไม่นานก็เกิดวิปริต ให้ความเจ็บไข้ได้ ทุกข์แก่คหบดีจน ไม่มีทางแก้ไขได้ จนถึงที่สุดคหบดีเจ้าบ้านจึงคิด ว่าเหตุร้ายที่เกิดขึ้นครั้งนี้คง เป็นเพราะ ยึดดวงแก้วพญางูนั้นไว้จึงให้โทษ และเกรงเหตุร้ายจะลุกลามยิ่ง ๆ ขึ้น จึงตัดสินใจ คืนแก้วดวงนั้นให้สอง สามีภรรยากลับคืนไป ต่อมาภายในบ้าน และครอบ ครัวของคหบดีผู้นั้นก็ ได้อยู่เย็นเป็นสุขตามปกติ

ขณะที่นายหูนางจันทร์ ได้ครอบครอง แก้ววิเศษอยู่นั้น ปรากฏว่าเจ้าของบ้าน ก็มีความเมตตา สงสารไม่ใช้งาน หนัก การทำมาหาเลี้ยงชีพ ก็เจริญรุ่งเรืองขึ้น เป็นลำดับอยู่สุขสบาย ตลอดมา เมื่อกาลล่วงมานาน จนเจ้าปู่อายุ ๗ ปี บิดามารดาได้นำไปถวายสมภารจวง ให้เรียนหนังสือ ณ วัดดีหลวง เด็กชายปู่ศึกษาเล่าเรียน มีความเฉลียวฉลาด ยิ่งกว่าเพื่อนคนใด ๆ เมื่อเด็กชายปู่มีอายุ 15 ปี สมภารจวงผู้เป็นอาจารย์ได้บวช ให้เป็นสามเณร ต่อมาท่านอาจารย์ได้นำ ไปฝากท่าน พระครูสัทธรรมรังสีให้ เรียนหนังสือมูล กัจจายน์ ณ วัดสีหยัง (วัดสีคูยัง อ.ระโนด เวลานี้) สามเณรปู่เรียนมูลกัจจายน์อยู่กับท่าน พระครูสัทธรรมรังสี ซึ่งคณะสงฆ์ส่งท่านมา จากกรุงศรีอยุธยา ให้เป็นครูสอนวิชามูล ฯ ทางหัวเมืองฝ่ายใต้ ในสมัย นั้นมีพระภิกษุสามเณร ได้ศึกษาเล่าเรียนกันมาก สามเณรปู่มีสติปัญญา เฉลียวฉลาดส่อ นิสัยปราชญ์มาแต่กำเนิด ได้ศึกษาเล่าเรียนวิชามูล ฯ อยู่ไม่นานก็สำเร็จ เป็นที่ชื่นชม ของอาจารย์เป็นอย่างมาก เมื่อสามเณร ปู่เรียนจบวิชามูล ฯ แล้วได้กราบ ลาพระอาจารย์ไปเรียนต่อ ยังสำนัก พระครูกาเดิม ณ วัดสีเมือง เมืองนครศรีธรรมราช เมื่อครบอายุบวช พระครูกาเดิมผู้เป็น อาจารย์จัดการ อุปสมบทให้เป็น ภิกษุในพุทธศาสนา ทำญัติอุปสมบทให้ฉายาว่า "สามีราโม" ณ สถานที่คลองแห่งหนึ่งโดยเอาเรือ ๔ ลำ มาเทียบขนานเข้าเป็นแพทำญัติ ต่อมาคลองแห่งนั้น มีชื่อเรียกกันว่าคลอง ท่าแพจนบัดนี้ พระภิกษุปู่เรียนธรรม อยู่สำนัก พระครูกาเดิม ๓ ปี ก็เรียนจบชั้นธรรมบท บริบูรณ์พระภิกษุปู่ได้กราบ ลาพระครูกาเดิมจาก วัดสีมาเมืองกลับ ภูมิลำเนาเดิม

ต่อมาได้ขอโดยสาร เรือสำเภาของ นายอินทร์ลงเรือ ที่ท่าเมืองจะทิ้งพระจะ ไปกรุงศรีอยุธยา พระนคร หลวงเพื่อศึกษาเล่าเรียน ธรรมเพิ่มเติมอีก เรือสำเภาใช้ใบแล่น ถึงเมือง นครศรีธรรมราช นายอินทร์เจ้าของเรือ ได้นิมนต์ขึ้นบก ไปนมัสการพระบรมธาตุตาม ประเพณีชาวเรือเดิน ทางไกลซึ่งได้ปฏิบัติกันมาแต่กาลก่อน ๆ เพื่อขอความสวัสดีต่อการเดินทาง ทาทะเล แล้วพากัน ลงเรือสำเภา ที่คลองท่าแพ เรือสำเภา ใช้ใบสู่ทะเลหลวง เรียบร้อยตลอดมา เป็นระยะทาง ๓ วัน ๓ คืน วัน หนึ่งท้องทะเลฟ้าวิปริตเกิดพายุ ฝนตกมืดฟ้ามัวดินคลื่น คนองเป็นคลั่งเรือจะ แล่นต่อไปไม่ได้จึงลดใบ ทอดสมอสู้คลื่นลมอยู่ถึง 3 วัน 3 คืน จนพายุสงบเงียบ ลงเป็นปกติ แต่เหตุการ บนเรือสำเภาเกิดความ เดือดร้อนมาก เพราะน้ำจืดที่ลำเลียงมาหมดลง คนเรือไม่มีน้ำจืดดื่มและหุง ต้มอาหารนายอินทร์เจ้า ของเรือ เป็นเดือดเป็นแค้น

ในเหตุการณ์ครั้งนั้น หาว่าเป็นเพราะ พระภิกษุปู่พลอยอาศัย มาจึงทำให้เกิดเหตุร้าย ซึ่งตน ไม่เคยประสบเช่นนี้มา แต่ก่อนเลย ผู้บันดาลโทสะ ย่อมไม่รู้จักผิดชอบฉันใด นายเรือคนนี้ก็ฉันนั้น เขาจึงได้ไล่ให้ พระภิกษุปู่ลงเรือ ใช้ให้ลูกเรือนำ ไปขึ้นฝั่งหมาย จะปล่อยให้ท่านไป ตามยะถากรรม ขณะที่พระ ภิกษุปู่ลงนั่งอยู่ในเรือเล็ก ท่านได้ยื่นเท้าลงเหยียบน้ำทะเล แล้วบอกให้ลูกเรือคน นั้นตักน้ำขึ้นดื่มกินดู ปรากฏว่าน้ำทะเลที่เค็มจัด ตรงนั้นแปร สภาพเป็นน้ำที่มีรส จืดสนิท ลูกเรือคนนั้นจึงบอกขึ้น ไปบนเรือใหญ่ให้ เพื่อนทราบ พวกกะลาสีบนเรือ ใหญ่จึงพากันตักน้ำ ทะเลตรงนั้นขึ้นไป ดื่มแก้กระหาย พากันอัศจรรย์ ในอภินิหารของ พระภิกษุหนุ่มยิ่งนัก ความทราบถึง นายอินทร์เจ้าของเรือจึง ได้ดื่มน้ำพิสูจน์ดูปรากฏว่า น้ำทะเล ที่จืดนั้นมีบริเวณ อยู่จำกัดเป็นวงกลม ประมาณเท่าล้อ เกวียนนอกนั้น เป็นน้ำเค็ม ตามธรรมชาติของทะเล จึงสั่งให้ลูกเรือตัก น้ำในบริเวณ นั้นขึ้นบรรจุ ภาชนะไว้บนเรือจนเต็ม นายอินทร์และ ลูกเรือได้ประจักษ์ใน อภินิหารของท่านเป็นที่ อัศจรรย์เช่นนั้น ก็เกิดความ หวาดวิตกภัยภิบัติที่ ตนได้กระทำ ไว้ต่อท่านจึง ได้นิมนต์ให้ท่านขึ้น บน เรือใหญ่

แล้วพากันการบไหว้ขอขมาโทษตามที่ตน ได้กล่าวคำหยาบต่อท่านมาแล้ว และถอนสมอใช้ใบแล่นเรือต่อไปเป็นเวลาหลาย วันหลายคืนโดยเรียบร้อย ขณะเรือสำเภาถึงกรุงศรีอยุธยาเข้าจอดเทียบท่าเรียบร้อยแล้วนายอินทร์ ได้นิมนต์ท่านให้เข้าไปในเมืองแต่ท่าน ไม่ยอมเข้าเมือง ท่านปรารถนา จะอยู่ ณ วัด นอกเมืองเพราะเห็น ว่าเป็นที่เงียบสงบดีและได้ไปอาศัยอยู่ ณ วัดราชานุวาส ซึ่งตั้งอยู่นอกกำแพงเมืองขณะนั้นพระมหาธรรม ราชา ครองกรุงศรีอยุธยาในสมัยนั้นประเทศลังกา อันมีพระเจ้าวัฏฏะคามินี ครองราช เป็นเจ้าแผ่นดินมีพระประสงค์จะได้กรุงศรีอยุธยาไว้ใต้พระบรม เดชานุภาพแต่พระองค์ไม่มีประสงค์ จะก่อสงครามให้เกิดการรบราฆ่าฟัน และกันให้ประชาชนข้าแผ่นดินเดือดร้อนจึงมีนโยบายอย่างหนึ่งที่สามารถ จะเอาชนะประเทศอื่น โดยการท้าพนันพระองค์ จึงตรัสสั่งให้พนักงาน พระคลังเบิกจ่าย ทองคำในท้องพระคลังหลวงมอบให้ ลำเรือสำเภาเป็น บรรณาการแก่พระเจ้ากรุงไทย แต่ถ้าพระเจ้ากรุงไทยแปลเรียงเมล็ดทองคำ ไม่ได้ตาม กำหนดให้พระเจ้ากรุงไทยจัดการถวายดอกไม้เงินและทองส่งเป็น ราชบรรณาการแก่กรุง ลังกาทุก ๆ ปีตลอดไป

เมื่อพระองค์ทรงทราบพระราชสาส์น อันมีข้อความดังนั้น จึงทรงจัด สั่งนายศรีธนญชัย สังฆการีเขียนประกาศนิมนต์ พระราชาคณะ และพระภิกษุสงฆ์ผู้ทรง คุณวุ��'ิทั่วประเทศให้เข้ามา แปลธรรม ในพระมหานครทันกำหนด เมื่อประกาศไปแล้ว 6 วัน ก็ไม่มีใครสามารถ แปลเรียบเรียงเมล็ดทองคำนั้นได้ พระองค ์ ทรงปริวิตกยิ่งนักและ ในคืนวันนั้นพระองค์ทรงสุบินนิมิตว่ามีพระยาช้าง เผือกผู้มาจากทิศตะวันตก ขึ้นยืนอยู่บนพระแท่นในพระบรมมหาราชวัง ได้เปล่ง เสียงร้องก้องดังได้ยินไปทั่วทั้งสี่ทิศ ทรงตกพระทัยตื่นบรรทม ในยามนั้นและทรง พระปริวิตกในพระสุบิน นิมิตเกรงว่าประเทศชาติจะเสียอธิปไตย และเสื่อม เสียพระบรมเดชานุภาพ ทรงพระวิตกกังวลไม่เป์นอันบรรทมจนรุ่งสาง เมื่อได้เสด็จออก ยังท้องพระโรงสั่งให้โหรหลวงเข้าเฝ้า โดยด่วนและทรงเล่า สุบินนิมิต ให้โหรหลวงทำนายเพื่อจะ ได้ทรงทราบว่าร้ายดีประการใด เมื่อโหรหลวงทั้งคณะได้พิจารณาดูยามใน พระสุบินนิมิตนั้นละเอียด ถี่ถ้วนดีแล้ว ก็พร้อมกัน กราบถวายบังคมทูลว่าตาม พระสุบินนิมิต นี้จะมีพระภิกษุหนุ่มรูป หนึ่งมาจากทิศตะวันตกอาสาเรียงและแปล พระธรรมได้สำเร็จ พระบรมเดชานุภาพ ของ พระองค์จะยั่งยืนแผ่ ไพศาล ไปทั่วทั้งสี่ทิศเมื่อ พระองค์ทรงทราบ แล้วก็คลาย พระปริวิตกลงได้บ้าง ด้วยเดชะบุญบันดาลในเช้า วันนั้นบังเอิญศรีธนญชัยไปพบพระภิกษุปู่ที่วัด ราชานุวาส ได้สนทนาปราศรัยกันแล้วก็ทราบ ว่าท่านมาจากเมืองตะลุง ( พัทลุงเวลานี้ ) เพื่อศึกษาธรรม ศรีธนญชัยเล่าเรื่องกรุงลังกาท้าพนันให้แปลธรรม แล้วถามว่าท่านยัง จะช่วยแปลได้หรือ พระภิกษุปู่ตอบว่าถ้าไม่ลองก็ ไม่รู้ ศรีธนญชัยจึงนิมนต์ ท่านเข้าเฝ้า ณ ที่ประชุมสงฆ์ ขณะที่พระภิกษุปู่ถึงประตู หน้าวิหาร ท่านย่างก้าวขึ้นไปยืนเหยียบบนก้อนหินศิลาแลง ทันทีนั้น ศิลาแลงได้หักออกเป็นสองท่อนด้วยอำนาจอภินิหารเป็นที่อัศจรรย์ยิ่งนัก เมื่อเข้าไปในพระวิหารพระทหากษัตริย์ตรัสสั่งพนักงานปูพรม ให้ท่านนั่งในที่ อันสมควร แต่ก่อนที่ท่านจะเข้านั่งที่แปลพระธรรม นั้นท่านได้แสดงกิริยาอาการเป็นปัญหาธรรมต่อหน้าพราหมณ์ทั้ง ๗ กล่าวคือ ท่าแรกท่านนอนลงใน ท่าสีหะไสยาสน์ แล้วลุกขึ้น นั่งทรงกายตรงแล้วกะเถิบไปข้างหน้า 5 ที แล้วลุกขึ้นเดิน เข้าไปนั่งในที่อันสมควร พราหมณ์ผู้เ��'่าทั้ง 7เห็นท่านแสดงกิริยา เช่นนั้นเป็นการขบขันก็พากัน หัวเราะและพูดว่า นี่หรือพระภิกษุที่จะแปลธรรม ของพระบรมศาสดา อะไรจึงแสดงกิริยาอย่างเด็กไร้เดียงสา พราหมณ์พูด ดูหมิ่นท่านหลายครั้ง ท่านจึงหัวเราะ แล้วถามพรามณ์ว่า ประเทศชาติบ้านเกิดเมืองนอน ของท่าน ท่านไม่เคยพบเห็นกิริยาเช่นนี้บ้างหรือ ? พราหมณ์เ��'่่า ฉงนใจก็นิ่งอยู่ ต่างนำบาตรใส่เมล็ดทองคำเข้าประเคนท่าน ทันทีเมื่อพระภิกษุปู่รับ ประเคนบาตรจากมือพราหมณ์มาแล้ว ท่านก็นั่งสงบจิตอธิษฐานแต่ใน ใจว่า ขออำนาจคุณบิดามารดา ครูบาอาจารย์และอำนาจผลบุญกุศลที่ได้ สร้างมาแต่ปางก่อนและอำนาจ เทพยดาอันรักษาพระนครตลอด ถึงเทวาอารักษ์ศักดิ์ สิทธ์ทั้งหลาย ครั้งนี้อาตมาจะแปลพระธรรม ช่วยกู้บ้านกู้เมือง ขอให้ช่วยดลบัลดาลจิตใจ ให้สว่างแจ้งขจัดอุปสรรค ที่มาขัดขวางขอให้แปลพระธรรมคำสอน ของพระพุทธองค์สำเร็จสม ปรารถนาเถิด ครั้นแล้วท่านคว่ำบาตเททอง เรี่ยราดลงบนพรมและนั่ง คุยกับพราหมณ์ ตามปกติด้วยอำนาจบารมี อภินิหารของท่าน ที่ได้จุติลงมาโปรดสัตว์ ในพระพุทธศาสนา ประกอบกับโชคชะตา ของประเทศชาติที่จะ ไม่เสื่อมเสียอธิปไตย เทพยดาทั้งหลายจึง ดลบันดาลเรียบเรียงเมล็ดทอง คำตามลำดับ ตัวอักษรโดยเรียบร้อย ใน้วลานั้น ชั่วครู่นั้นท่านก็ได้เหลียว กลับมาลงมือเรียบเรียงและแปลอักษรใน เมล็ดทองคำจำนวน 84000 เมล็ด เป็น ลำดับโดยสะดวก และไม่ติดขัดประการใดเลย นับว่าโชคชะตาของประเทศชาต ิยังคงรุ่งเรืองสืบไป ขณะที่พระภิกษุปู่เรียง และแปลอักษรไปได้มาก

แล้วปรากฏ ว่าเมล็ดทองคำตัวอักษรขาดหายไป 7 ตัว คือตัว สํ วิ ทา ปุ กะ ยะ ปะ ท่านจึงทวงถามเอาที่พราหมณ์ พราหมณ์ทั้ง 7 คนยอมจำนน จึงประเคนเมล็ดทองคำ ที่ตนซ่อนไว้นั้นให้แก่ท่านโดยดี ปรากฏว่าพระภิกษุปู่แปล พระไตรปิฎกในเมล็ดทองคำสำเร็จบริบูรณ์ เป็นการชนะ พราหมณ์ในเวลาเย็นของวันนั้นและทัน ใดนั้นก็ได้ยินเสียงปี่พาทย์ ประโคมพร้อมเสียงประชาชนโห่ร้องต้อนรับ ชัยชนะเสียงดังสนั่นหวั่นไหวทั่วพระนครศรีอยุธยาเป็นการฉลองชัย สมเด็จพระมหาธรรมราชาทรงพระโสมนัสยินดีเป็นที่ยิ่งจึงตรัสสั่งถวาย ราชสมบัติให้พระภิกษุปู่ครอง 7 วัน แต่ท่านไม่ยอมรับโดยไห้เหตุผล ว่าท่านเป็น สมณเพศไม่สมควรที่จะครองราชสมบัติอัน ผิดกิจของสมณควรประพฤติ พระองค์ก็จนพระทัยแต่พระประสงค์อันแรงกล้า ที่จะสนองคุณความดีความชอบ อันใหญ่ยิ่งให้แก่ท่านในครั้งนี้จึงทรงพระกรุณา โปรดเกล้าทรงแต่งตั้งให้พระภิกษุปู่ดำรงสมณศักดิ์ ทรงพระราชทาน นามว่า "พระราชมุนีสามีรามคุณูป มาจารย์" ในเวลานั้น พระภิกษุปู่หรือพระราชมุนีสามีรามคุณูปมาจารย์ได้ประจำพรรษาอยู่ ณ วัดราชานุวาสศึกษาและปฏิบัติธรรม เป็นเวลาหลายปีด้วยความสงบร่ม เย็นเป็นสุขตลอดมา กาลนานมาปี หนึ่งในพระมหานครศรีอยุธยาเกิดโรคระบาดขึ้นร้ายแรง เช่น อหิวาตกโรค ประชาราษฎรล้มป่วยเจ็บตายลงเป็นอันมาก ประชาชนพลเมืองเดือด ร้อนเป็นอย่างยิ่งนักสมัยนั้นหยูกยาก็ไม่มีนิยม ใช้รักษาป้องกันด้วยอำนาจคุณพระศรีรัตนตรัยพระเจ้าอยู่หัวทรง พระวิตกกังวลมาก เพราะไม่มีวิธีใดจะช่วยรักษาและป้องกันโรคนี้ได้ และทรงระลึกถึง พระราชมุนีสามีรามคุณูปมาจารย์ขึ้นได้จึงตรัสสั่งให้ศรีธนญชัยไป นิมนต์ท่านมาเข้า เฝ้าทรงปรารภในเรื่องทุกข์ร้อนของพลเมือง ที่ได้รับทุกข์ยุกเข็ญด้วยโรคระบาดอยู่ในขณะนี้ ท่านจึงทำพิธีปลุกเสก น้ำพระพุทธมนต์แล้วนำไปพรมให้แก ่ประชาชนทั่วพระนคร ปรากฏว่าโรคระบาดได้ทุเลาเหือดหายไปในไม่ช้าประชาชนได้รับ ความร่มเย็นเป็นสุขตลอดมา ในหลวงทรงพระปรีดาปราโมทย์ เป็นอันมาก ทรงเคารพเลื่อมใสในองค์ท่านอย่างยิ่ง วันหนึ่งได้ทรงตรัสปรารภกับท่านว่า ต่อไปนี้หากพระคุณเจ้า มีความปรารถนาสิ่งอันใดขอนิมนต์ให้

 

ทราบความปรารถนานั้น ๆ จะทรงพระราชทานถวาย ขอพระคุณเจ้าอย่า ได้เกรงพระทัยเลย กาลล่วงมานาน ประมาณว่า พระราชมุนีสามีรามคุณูปมาจารย์มี วัยชราแล้ว วันหนึ่ง ท่านได้เข้าเฝ้าถวายพระพรทูลลาจะ กลับภูมิลำเนาเดิม พระองค์  ทรงเกรงใจท่านไม่กล้านิมนต์ขอ ร้องแต่อย่างใด ได้พระราชทานอนุญาตตามความ ปรารถนาของท่าน เมื่อพระราชมุนีสามี รามคุณูปมาจารย์กลับ ภูมิลำเนา เดิมแล้วครั้งนั้น ปรากฏมีหลักฐานว่าไว้ว่า ท่านเดินกลับทางบก ธุดงค์โปรดสัตว์เรื่อยมา เป็นเวลาช้านาน จนถึงวัดพระสิงห์บรรพต พะโคะตามแนวทางเดิน ที่ท่านเดินและ พักแรมที่ใด ต่อมาภายหลัง สถานที่ที่ท่านพักแรม นั้นเกิดเป็น สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ประชาชนในถิ่นนั้นได้ทำการ เคารพบูชามาถึงบัดนี้ คือปรากฏ ว่าขณะที่ท่านพักแรมอยู่ที่บ้าน โกฏิในอำเภอปากพนัง เมื่อท่านเดินทางจาก ไปแล้วภายหลัง ประชาชนยังมีความ เคารพเลื่อมใส่ท่าน อยู่มากจึงได้ชักชวนกัน ขุดดินพูนขึ้นเป็นเนินตรงกับ ที่ท่านพักแรมไว้เป็นที่ระลึก รอบ ๆ เนินดินนั้นจึงเป็นคูน้ำ ล้อมรอบเนินและสถานที่ แห่งนี้ต่อมา ก็เกิดเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์จน ถึงบัดนี้ เมื่อท่านเดินทางมาถึงหัวลำภูใหญ่ใน อำเภอหัวไทรในเวลานี้เป็นสถานที่ ที่มีหาดทราย ขาวสะอาดต้นลำภ ูแผ่กิ่งก้านสาขาร่มรื่นเย็นสบาย ท่านจึง อาศัยพักแรมอยู่ใต้ต้นลำภูนั้น ทำสมาธิวิปัสสนา ประชาชนในถิ่นนั้นได้พร้อมใจ กันมากราบไหว้บูชา และฟังท่านแสดงธรรมอันเป็น หลักควรปฏิบัติของ พระพุทธศาสนา ต่อมาประชาชนเพิ่มความเลื่อม ใสศรัทธาแรงกล้าจึงพร้อมใจ กันสร้าง ศาลาถวายขึ้นหนึ่งหลังและ ท่านได้จาก สถานที่นี้ไปนี้ต่อมาภาย หลังไม่นานศาลา หลังนี้เกิดเป็นศาลาศักดิ์สิทธิ์ประชาชนชาวบ้านถิ่นนั้น และใกล้เคียงจึงชักชวน กันมาทำพิธีสมโภชศาลาศักดิ์สิทธิ์ หลังนั้นเป็น การระลึกถึงท่านถือเอา วันพฤหัสบดีเป็นวันพิธีชักชวนกัน ทำขนมโคมาบวงสรวงสมโภชทุกๆ วันพฤหัสฯ เป็นประจำจนเป็น ประเพณีมาจนกระทั่งบัดนี้ เมื่อท่านจากหัวลำภูใหญ่เดินทาง มาถึงบางค้อน ท่านได้หยุดพักแรมพอหายเมื่อยล้าแล้ว ก็เดินทางต่อไปจนถึง วัดพัทธสิงห์บรรพตพะโคะ หลังจากที่ท่าน จากไปแล้วสถานที่บางค้อนก็เกิดเป็น สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ปรากฏมา จนบัดนี้พระราชมุนีสามี รามคุณูปมาจารย์ หรือพระภิกษุปู่กลับ ถึงวัดพัทธสิงห์ บรรพตพะโคะ ครั้งนี้ประชาชนชื่นชม ยินดีแซ่ซ้อง สาธุการต้อนรับท่านเป็นการใหญ่ ประชาชนได้พร้อมใจกันขนานนาม ท่านขึ้นใหม่เรียกกันว่า "สมเด็จเจ้าพะโคะ" ตั้งแต่นั้นมาจนบัดนี้ต่อมาวัดพัทธสิงห์ บรรพตพะโคะอันเป็นชื่อเดิมก็ถูกเรียกย่อ ๆ เสียใหม่ว่า "วัดพะโคะ"จนกระทั่งบัดนี้ ตามตำนานกล่าวไว้ว่า วัดพัทธสิงห์บรรพตพะโคะนี้มีพระอรหันต์ ๓ องค์ เป็นผู้สร้างขึ้น คือ

1). พระนาไรมุ้ย
2). พระมหาอโนมทัสสี
3). พระธรรมกาวา

ต่อมาพระมหาอโนมทัสสีได้เดินทางไปประเทศ อินเดียอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุ พระบรมศาสลับมา พระยาธรรมรังคัล เจ้าเมือง "จะทิ้งพระ" ในสมัยนั้นมีความ เลื่อมใสศรัทธา จัดการก่อสร้าง พระเจดีย์องค์ใหญ่สูงถึง 20 วา ขึ้นถวายแล้ว ทำพิธีสมโภชบรรจุ พระบรมสารีริกธาตุไว้ ภายในเจดีย์ องค์นั้นและคงมีปรากฏ อยู่จนบัดนี้ ขณะที่สมเด็จเจ้าพะโคะหรือ พระราชมุนี สามีรามคุณูปมาจารย์ได้ หยุดพักผ่อนนาน พอสมควร ท่านได้ตรวจดูเห็นปูชนียสถาน และกุฏิวิหารเก่าแก่ ได้ชำรุดทรุดโทรมลง ไปมากควรจะบูรณะซ่อมแซม เสียใหม่ ดังนั้นท่านจึง ได้เดินทางเข้าไป ยังกรุงศรีอยุธยาเข้า เฝ้าสมเด็จพระมหาธรรมราชาอีกวาระหนึ่ง (ในตำนานมิได้กล่าวไว้ว่า ท่านไปทางบกหรือไปทางน้ำ) เมื่อได้สนทนาถาม สุขทุกข์กันแล้ว ท่านก็ทูลถวายพระพรพระองค์ ตามความปรารถนาที่จะ บูรณะและปฏิสังขรณ์วัด ให้พระองค์ทรงทราบ ครั้นได้ทราบจุดประสงค์ก็ทรง ศรัทธาเลื่อมใสร่วมอนุโมทนาด้วย จึงตรัสสั่งให้พระเอกาทศรถพระเจ้า ลูกยาเธอ จัดการเบิกเงินในท้องพระคลังหลวงมอบถวาย และจัดหาศิลาแลงบรรทุกเรือสำเภา 7 ลำ พร้อมด้วย นายช่างหลวงหลายนาย มอบหมาย ให้ท่าน นำกลับไปดำเนินงาน ตามความปรารถนา ปรากฏว่า ท่านได้ทำการบูรณะซ่อมแซม และปลูกสร้าง (วัดพัทธสิงห์บรรพตพะโคะ) อยู่หลายปีจึงสำเร็จบริบูรณ์ สมเด็จพระเจ้าพะโคะ เข้าไปเฝ้าสมเด็จพระมหาธรรมราชา ยังกรุงศรีอยุธยา ครั้งหนึ่งปรากฏว่า พระองค์ทรงเลื่อมใส เคารพต่อท่านเป็นยิ่งนัก ได้ทรงพระกรุณาโปรด พระทานที่ดินนา ถวายแก่ท่านเป็นกัลปนา ขึ้นแก่วัดพัทสิงห์บรรพตพะโคะ จำนวน 90 ฟ้อน พร้อมด้วยประชาราษฎรที่อาศัย อยู่ในเขตที่ดินนั้น มีอาณาเขตติดต่อ โดยถือเอาวัดพัทธสีห์บรรพตพะโคะ เป็นศูนย์กลางดังนี้

1). ทางทิศเหนือ ตั้งแต่แหลมชุมพุกเข้ามา
2). ทางทิศใต้ ตั้งแต่แหลมสนเข้ามา
3). ทางทิศตะวันออก จดทะเลจีนเข้ามา
4). ทางทิศตะวันตก จดทะเลสาบเข้ามา

ขณะที่สมเด็จเจ้าพะโคะกลับ จากกรุงศรีอยุธยาได้ประจำพรรษาอยู่ ณ วัดพะโคะ ครั้งนี้คาดคะเนว่า ท่านมีอายุกาลถึง 80 ปีเศษอยู่มาวันหนึ่งท่าน ถือไม้เท้าศักดิ์ประจำตัว ไม้เท้านี้มีลักษณะคดไปมาเป็น 3๓ คด ชาวบ้านเรียกว่า ไม้เท้า 3 คด ท่านออกจากวัดมุ่งหน้าเดินไปยังฝั่งทะเลจีน และขณะที่ท่านเดินเล่น รับอากาศทะเลอยู่นั้น ได้มีเรือโจรสลัดจีนแล่น เลี่ยบชายฝั่งมา พวกโจรสลัดจีน เห็นสมเด็จเดินอยู่ คิดเห็นว่าเป็นคนประหลาด เพราะท่านครองสมณเพศ พวกโจรจึงแวะเรือเข้าขึ้นฝัง นำเอาท่านลงเรือไป เมื่อเรือโจรจีนออกจากฝั่งไม่นาน เหตุมหัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้น คือเรือลำนั้นจะแล่นต่อไปไม่ได้ ต้องหยุดนิ่งอยู่กับที่ พวกโจรจีนได้พยายามแก้ ไขจนหมดความสามารถ เรือก็ยังไม่เคลื่อนจึง ได้จอดเรือนิ่งอยู่ ณ ที่นั่นเป็นเวลาหลายวัน หลายคืน ที่สุดน้ำจืด ที่ลำเลียงมาบริโภคในเรือก็ได้ หมดสิ้นจึงขาดน้ำดื่ม และหุงต้มอาหาร พากันเดือดร้อน กระวนกระวายด้วยการ กระหายน้ำเป็นอย่างยิ่ง สมเด็จท่านสังเกต เห็นเหตุการณ์ความเดือด ร้อนของพวกเรือถึงขั้นที่สุดแล้วท่านจึง เหยียบกราบเรือ ให้ตะแคงต่ำลงแล้วยื่นเท้าเหยียบลงบนผิว น้ำทะเล ทั้งนี้ย่อมไม่พ้นความสังเกต ของพวกจีนไปเมื่อท่านยกเท้าขึ้น จากผิวน้ำทะเลแล้วก็สั่งให้พวก โจรจีนตักน้ำตรง นั้นขึ้นมาดื่มชิมดู พวกจีนแม้ไม่เชื่อก็จำเป็นต้องลอง เพราะไม่มีทางใดที่จะช่วย ตัวเองได้แล้ว แต่ได้ปรากฏว่าน้ำทะเล เค็มจัดที่ตรงนั้นแปรสภาพ เป็นน้ำจืดเป็นที่ อัศจรรย์ยิ่งนัก พวกโจรสลัดจีนได้เห็น ประจักษ์ในคุณอภินิหาร ของ ท่านเช่นนั้น ก็พากันหวาดเกรงภัยที่จะเกิด แก้พวกเขาต่อไปจึงได้ พากันกราบ ไหว้ขอขมาโทษแล้วพา ท่านล่องเรือส่งกลับขึ้นฝั่งต่อไป เมื่อสมเด็จเจ้าพะโคะ ขึ้นจากเรือเดินกลับวัดถึงที่แห่งหนึ่ง ท่านหยุดพักเหนื่อยได้เอาไม้เท้า 3 คด พิงไว้กับต้นยาง สองต้นอันยืนต้นคู่เคียงกัน

ต่อมาต้นยางสองต้น นั้นสูงใหญ่ขึ้นลำต้น และกิ่งก้านสาขาเปลี่ยน สภาพจากเดิมกลับคด ๆ งอ ๆ แบบเดียวกับรูปไม้เท้าทั้งสองต้น ประชาชนในถิ่น นั้นเรียกว่า ต้นยางไม้เท้า ยังมีปรากฏอยู่ถึงเวลานี้ สมเด็จพะโคะหรือพระราชมุนีสามีราม คุณูปมาจารย์ ครองสมณเพศจำพรรษา อยู่วัดพะโคะเป็นที่พึ่งของ ประชาราษฎร ์มีความร่มเย็นเป็นสุข ได้ช่วยการเจ็บไข้ได้ทุกข์ บำรุงสุข เทศนาสั่งสอน ธรรมของพระพุทธองค์ประดุจ ร่มโพธิ์ร่มไทรของ ปวงพุทธศาสนิกชน ได้ตลอดมาตอนนี้ได้รับ ความกรุณาจากพระอุปัชฌาย์ดำ ติสฺสโร สำนักวัดศิลาลอย อำเภอจะทิ้งพระเป็นผู้เล่าตามนิยายต่อกันมา โดยท่านพระครูวิริยานุรักษ์ วัดตานีส โมสรเป็นผู้บันทึกความดังต่อไปนี้ ในสมัยสมเด็จเจ้าพะโคะพำนักอยู่วัดพะโคะ ครั้งนั้น ยังมีสามเณรน้อยรูปหนึ่งเข้า ใจว่าคงอาศัยอยู่วัดใดวัดหนึ่งในท้องที่ อำเภอหาดใหญ่เวลานี้ สามเณรรูปนี้ได้บวชมาแต่อายุน้อย ๆ

ได้ปฏิบัติธรรมอย่าง เคร่งครัดมีความขยันหมั่นเพียร ก่อแต่การกุศลใน พระพุทธศาสนา และตั้งจิตอธิษฐาน จะขอพบพระศรีอริยะอย่างแรงกล้า อยู่มาคืนหนึ่งมีคนแก่ถือดอกไม้เดินเข้ามาหา แล้วประเคน ดอกไม้ส่งให้แล้วบอกว่า นี่เป็นดอกไม้ทิพย์ไม่รู้จัก ร่วงโรยพร้อยกับกล่าวว่า พระศรีอริยะโพธิสัตว์นั้นขณะนี้ได้จุติลงมา เกิดในเมืองมนุษย์เพื่อโปรดสัตว์ใน พระพุทธศาสนาสามเณร เจ้าจงถือดอกไม้ทิพย์ นี้ออกค้นหาเถิด หากผู้ใดรู้จักกำเนิดของดอก ไม้แล้วผู้นั้นแหละ เป็นพระศรีอริยะที่จุติมา เจ้าจงพยายามเที่ยวค้นหาคง จะพบเมื่อกล่าวจบแล้วคนแก่ นั้นก็อันตรธานหายไปทันที สมาเณรน้อยมีความปิติยินดีเป็นยิ่งนัก วันรุ่งเช้าจึงกราบ ลาสมภาร เจ้าอาวาสถือดอกไม้ทิพย์เดิน ออกจากวัดไป สามเณรเดินทางตรากตรำลำบาก ไปทั่วทุกหนทุกแห่งก็ไม่มีใครทักถามถึงดอกไม้ทิพย์ที่ตน ถืออยู่นั้นเลยแต่สามเณร ก็พยายามอดทน ต่อความ เหนื่อยยากต้องตากแดดกรำฝนไปเป็นเวลาช้านาน วันหนึ่งต่อมาสามเณรน้อย เดินทางเข้าเขต วัดพัทธสิงห์บรรพตพะโคะในเวลาใกล้จะมืดค่ำ เป็นวันขึ้น 15ค่ำ พระจันทร์เต็มดวงส่องรัศมีจ้าไป ทั่วท้องฟ้าและเป็นวันที่ พระภิกษุสงฆ์ลง ทำสังฆกรรมในอุโบสถ สามเณรถือดอกไม้ทิพย์เดิน เข้าไปยืนถือดอกไม้ทิพย์อยู่ริมอุโบสถรอ คอยพระสงฆ์ที่จะลงมาอุโบสถ พอถึงเวลาพระภิกษุทั้งหลาย ก็เดินทะยอยกันเข้าอุโบสถผ่าน หน้าสามเณร ไปจนหมดไม่มี พระภิกษุองค์ใดทักสามเณรเลย

เมื่อพระสงฆ์เข้านั่ง ในอุโบสถเรียบร้อยแล้ว สามเณรจึงเดินเข้า ไปนมัสการถามพระสงฆ์เหล่านั้นว่า วันนี้พระมาลงอุโบสถหมดแล้วหรือ พระภิกษุตอบว่า ยังมีสมเด็จอยู่อีกองค์วันนี้ไม่มาลงอุโบสถ สามเณรทราบดังนั้นก็กราบลา พระสงฆ์เหล่านั้น เดินออกจากอุโบสถมุ่งตรงไปยังกุฏิของสมเด็จเจ้าฯ ทันที ครั้นถึงสามเณรก็คลานเข้าไปใกล้ก้มกราบ นมัสการท่านอยู่ตรงหน้าสมเด็จเจ้าฯ สมเด็จเจ้าฯ ได้ประสพดอกไม้ในมือสามเณรถืออยู่ จึงถาม สามเณรว่า นั่นดอกไม้ทิพย์เป็นดอกไม้เมืองสวรรค์ผู้ใดให้เจ้ามา สามเณรรู้แจ้งใจตามที่นิมิตจึง คลานเข้าไปก้มลงกราบที่ฝ่าเท้าแล้วประเคนดอก ไม้ทิพย์นั้นแก่สมเด็จเจ้าฯ ทันที เมื่อสมเด็จเจ้าฯ รับประเคนดอกไม้ทิพย์จาด สามเณรน้อยแล้วท่าน ได้สงบอารมณ์อยู่ชั่วครู่มิได้พูดจา ประการใด แล้วลุกขึ้นเรียกสามเณรเดินตรง เข้าไปในกุฏิปิด ประตูลงกลอน และเงียบหายไป ในคืนนั้น มิได้มีร่องรอยแต่อย่างใดเหลือไว้ให้พิสูจน์จนเวลาล่วง เลยมาบัดนี้ประมาณสามร้อยปีเศษแล้ว การหายตัวไปของ สมเด็จเจ้าพะโคะ ครั้งนั้นประชาชน เล่าลือกัน ว่าท่านได้สำเร็จสู่สวรรค์ไปเสียแล้ว ด้วยอำนาจบุญบารมีอภินิหารท่านแรงกล้า ตามที่กล่าวลือกันเช่นนี้เพราะมีเหต ุอัศจรรย์ปรากฏขึ้นในคืนนั้นว่าบนอากาศ บริเวณวัดพะโคะ ได้มีดวงไฟโตขนาดเท่าดวงไต้ส่องรัศมีต่าง ๆ เป็นปริมณ��'ลดัง พระจันทร์ทรงกลด ลอยวนเวียนรอบบริเวณ วัดพะโคะส่องรัศมีจ้าไปทั่ว บริเวณวัดเมื่อดวง ไฟดวงนั้นลอยวน เวียนอยู่ครบสามรอบแล้ว ลอยเคลื่อนไปทางทิศอาคเนย์เงียบหาย มาจนกระทั่งบัดนี้ วันรุ่งเช้าประชาชนมา ร่วมประชุมกันที่วัดแล ะต่างคนต่างก็เข้าใจว่าสมเด็จเจ้าฯ ท่านสำเร็จสู่สวรรค์ไปจึง ได้พากันพนมมือ ขึ้นเหนือศรีษะพร้อม กับเปล่งเสียงว่า สมเด็จเจ้าพะโคะโล่ ไปเสียแล้วเจ้าข้าเอย เมื่อสมเด็จเจ้าพะโคะโล่หายไป จากวัดพะโคะครั้งนั้น สมเด็จเจ้าฯ ท่านได้ทิ้งของสำคัญไว้ให้เป็น ที่สักการะบูชาของประชาชน ตลอดมาคือ
1. ดวงแก้วที่พระยางูใหญ่ให้ครั้งเป็น ทารกอยู่ในเปล
2. ดวง และสมภารทุกๆ องค์ของวัดพะโคะได้ เก็บรักษาไว้จนถึงบัดนี้ปรากฏว่า
3. ก่อนที่สมเด็จเจ้าฯ จะโล่หายไปปรากฏว่า ท่านได้ขึ้นไปทำ สมาธิอยู่บนชะง่อนผาภูเขาบาท ได้เอาเท้าซ้ายเหยียบลงบนลาดผาลึกเป็นรอยเท้าเป็นท ี่สัก การะบูชาของประชาชน มาจนกระทั่งบัดนี้ (ท่านพระครูวิสัยโสภณวัดช้างให้ได้ไปนมัสการมาแล้ว) สมัยที่สมเด็จเจ้าพะโคะโล่หายไปจากวัดพะโคะ ตำบลชุมพล อำเภอจะทิ้งพระ จังหวัดสงขลา

ครั้งนั้นได้มีพระภิกษุชรารูปหนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นที่เมืองรัฐ ไทรบุรีเวลานี้ พระภิกษุรูปนี้เป็น ปราชญ์ทางธรรม และเชี่ยวชาญทางอิทธิอภินิหารเป็นยอดเยี่ยม ชาวเมืองไทรบุรีมีความ เคารพเลื่อมใสมาก ซึ่งสมัยนั้นคนมลายูในเมือง ไทรบุรีนับถือศาสนาพุทธ ต่อมาท่านก็ได้เป็นสมภารเจ้าวัดแห่งหนึ่งในสมัยนั้น มีเรื่องชวนคิดอยู่ว่า พระภิกษุชรารูปนี้ไม่มีประชาชนคนใดจะทราบได้ว่า ท่านชื่ออย่างไร ภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่ไหน ก็ไม่มีใครซักถาม จึงพากันขนานนาม เรียกกันว่า " ท่าน ลังกาองค์ดำ " ท่านปกครองวัดด้วยอำนาจธรรม และอภินิหารอย่างยอดเยี่ยม เป็นที่พึ่งทางธรรมปฏิบัติและ การเจ็บไข้ได้ทุกข์ของ ประชาชน ด้วยความเมตตาธรรม ประชาชนเพิ่มความเคารพเลื่อมใสท่าน ตลอดถึงพระยาแก้มดำ เจ้าเมืองไทรบุรีสมัยนั้น และท่านมีความสุขตลอดมา ( ท่านลังกาองค์นี้จะเป็นเจ้าพะโคะใช่หรือไม่ ขอให้อ่านต่อไป ) เมื่อข้าพเจ้าผู้เขียนยังหนุ่มๆ หรือประมาณ 45ปีมาแล้ว ได้อ่านหนังสือตำนานเมืองปัตตานี ซึ่งรวบรวมโดยคุณพระศรีบุรีรัฐ ( สิทธิ์ ณ สงขลา ) นายอำเภอชั้นลายครามของอำเภอยะหริ่ง เรียบเรียง มีข้อความตอนหนึ่งว่าสมัยนั้น พระยาแก้มดำ เจ้าเมืองไทรบุรีปรารถนา จะหาที่ชัยภูมิดีสร้างเมืองให ้ เจ๊ะสิตีน้องสาวครอบครอง เมื่อโหรหาฤกษ์ยามดี ได้เวลา ท่านเจ้าเมืองก็เสี่ยงสัตย์อธิฐาน ปล่อยช้างตัวสำคัญคู่บ้านคู่เมือง ออกเดินป่าหรือ เรียกว่าช้างอุปการ เพื่อหาที่ชัยภูมิดีสร้างเมือง ท่านเจ้าเมืองก็ยกพลบริวาร เดินตามหลังช้าง นั้นไปเป็นเวลาหลายวัน วันหนึ่งช้างได้เดินไปหยุดอยู่ ณ ที่ป่าแห่งหนึ่ง ( ที่วัดช้างให้เวลานี้ ) แล้วเดินวนเวียนร้องขึ้น ๓ ครั้งพระยาแก้มดำถือเป็นนิมิตที่ดีจะสร้างเมือง ณ ที่ตรงนี้ แต่น้องสาวตรวจดูแล้วไม่ชอบ พี่ชายก็อธิฐาน ให้ช้างดำเนินหาที่ใหม่ต่อไป ได้เดินรอนแรมหลายวัน เวลาตกเย็นวันหนึ่ง ก็หยุดพักพลบริวาร น้องสาวถือโอกาสออกจากที่พักเดินเล่น บังเอิญขณะนั้นมี กระจงสีขาวผ่องตัวหนึ่ง วิ่งผ่านหน้านางไปนางอยากจะได้กระจงขาวตัวนั้น จึงชวนพวกพี่เลี้ยงวิ่งไล่ลอม จับกระจงตัวนั้น ได้วิ่งวกไปเวียนมาบนหาด ทรายอันขาวสะอาดริมทะเล ( ที่ตำบล กือเซะเวลานี้ ) ทันใดนั้น กระจงก็ได้อันตรธานหายไป นางเจ๊ะสิตีรู้สึก ชอบที่ตรงนี้มาก จึงขอให้พี่ชาย สร้างเมืองให้ เมื่อพระยาแก้มดำ ปลูกสร้างเมืองให้น้องสาว และมอบพลบริวารให้ไว้พอสมควรเรียบร้อยแล้ว ก็ให้ชื่อเมืองนี้ว่า เมืองปะตานี ( ปัตตานี ) ขณะนั้น พระยาแก้มดำเดินทางกลับมา ถึงภูมิประเทศที่ช้างบอกให้ครั้งแรก ก็รู้สึกเสียดายสถานที่ จึงตกลงใจหยุดพักแรม ทำการแผ้วถางป่า และปลูกสร้างขึ้นเป็นวัด ให้ชื่อว่า วัดช้างให้มาจนบัดนี้ ต่อมาพระยาแก้มดำ ก็ได้มอบถวายวัดช้างให้แก่ท่าน ลังกาครอบครอง อีกวัดหนึ่ง พระภิกษุชราองค์นี้ ท่านอยู่เมืองไทรบุรีเขาเรียกว่า ท่านลังกาเมื่อท่าน มาอยู่วัดช้างให้ชาวบ้านเรียกว่าท่านช้างให้เป็นเช่นนี้ตลอดมา ขณะที่ท่านลังกาพำนัก อยู่ที่วัดในเมืองไทรบุรีวันหนึ่งอุบาสก อุบาสิกา และลูกศิษย์อยู่พร้อม หน้าท่านได้พูดขึ้น ในกลางชุมนุมนั้นว่า ถ้าท่านมรณภาพเมื่อใดขอให้ช่วยกันจัดการ หามศพไปทำการฌาปนกิจ ณ วัดช้างให้ด้วยและขณะ หามศพพักแรมนั้น ณ ที่ใดน้ำเน่าไหลลงสู่พื้นดินที่ตรง นั้นจงเอาเสาไม้แก่น ปักหมายไว้ต่อไปข้าง หน้าจะเป็นที่ศักดิ์สิทธิ์ อยู่มาไม่นานท่านก็ได้มรณภาพลง ด้วยโรคชรา คณะศิษย์ผู้เคารพในตัวท่านก็ได้จัดการตาม ที่ท่านสั่งโดยพร้อมเพรียงกัน เมื่อทำการ ฌาปณกิจศพท่านเรียบ ร้อยแล้วคณะศิษย์ผู้ไป ส่งได้ขอแบ่งเอาอัฐิของ ท่านแต่ส่วนน้อยนำกลับไปทำสถูปที่วัด ณ เมืองไทรบุรีไว้เป็นที่เคารพบูชา ตลอดจนบัดนี้สมเด็จเจ้าพะโคะกับ ท่านช้างให้หรือ หลวงพ่อทวด เหยียบน้ำทะเลจืด นี้สมัย ท่านยังมีชีวิตมีชื่อที่ใช้เรียกท่านหลาย ชื่อเช่น พระราชมุนีสามีรามคุณูปมาจารย์ ท่านลังกา และท่านช้างให้ แต่เมื่อท่านมรณภาพแล้วเรียกเขื่อน หรือสถูปศักดิ์สิทธิ์ที่บรรจุอัฐิของท่านว่า "เขื่อนท่าน ช้างให้" แต่ต่อมาปี พ.ศ. 2497 ได้มีการสร้าง พระเครื่องต่างองค์ท่านให้ชื่อว่า ท่านช้างให้ แต่ท่านไม่เอาท่านบอกให้ชื่อว่า "หลวงพ่อทวด เหยียบน้ำทะเลจืด" ดังมีเรื่องกล่าวต่อไปนี้

1). ก่อนที่เขื่อนหรือสถูปจะปรากฏ ความศักดิ์สิทธิ์ขึ้นครั้งแรก เล่าต่อๆ กันมาว่ามีเด็กชายลูกชาวบ้าน คนหนึ่งพ่อเขาไล่ตี เด็กคนนั้นวิ่หนีเข้าไปใน บริเวณวัดช้างให้แล้หายตัวไปซึ่งขณ ะนั้นเป็นวัดร้าง เมื่อพ่อของเด็กไล่ตามเข้าไป ในวัดก็มิได้เห็นตัวเด็ก เขาได้ค้นหาจนอ่อนใจ ก็ไม่พบจึงกลับบ้านชวน เพื่อนบ้านช่วยกันค้นหา ขณะที่พวกชาวบ้านผ่านเข้าเขต วัดก็เห็นเด็กนั้นเดินยิ้มเข้า มาหาและหัวเราะพูดขึ้นว่า พ่อของมันดุร้ายไล่ทุบ ตีลูกไม่มีความสงสาร กูเห็นแล้วอดสงสาร ไม่ได้จึงเอามันไปซ่อนไว้ พวกชาวบ้าน ก็ตื่นตกงกงันเพราะเด็ก นั้นพูดแปลกหูผู้ฟังเป็นเสียง ของคนแก่แต่เด็กพูดต่อไปว่า พวกสูไม่รู้จักกูหรือ กูชื่อท่านเหยียบน้ำทะเลจืด ผู้ศักดิ์สิทธิ์เจ้าของเขื่อนนี้ (สถูป) พวกสูจะลองดีก็จงเอาน้ำเกลือใส่อ่างมากูจะ ทำให้ดู มีชาวบ้านผู้หนึ่ง ปฏิบัติตามคำสั่งนั้น เด็กชายนั้นก็ยื่นเท้าลง เหยียบน้ำเกลือ ในอ่างทันทีและบอกให้ชาว บ้านชิมน้ำเกลือนั้นดู ได้ประจักษ์ว่าน้ำนั้นมี รสจืดเป็นน้ำบ่อเป็นที่อัศจรรย์นัก เด็กนั้นพูดอีกว่า พวกสูยังไม่เชื่อกูก็ให้ก่อไฟขึ้น ชาวบ้านก็ทำตาม ขณะกองไฟลุกโชนเป็นถ่านแดงดีแล้วเด็กประทับทรง ท่านเหยียบน้ำทะเลจืดก็กระโดดเข้าไปยืนอยู่ในกลางกองไฟอันร้อนแรง ยิ้มแล้วถามว่าสูเชื่อหรือยัง พ่อของเด็กตกใจเกรงลูกจะ เป็นอันตรายจึงก้มลงกราบ ไหว้ขอโทษเด็กนั้นจึงเดินออกจากกองไฟเป็นปกติ

2). ครั้นท่านพระครูวิสัยโสภณ (ท่านอาจารย์ทิม ธมฺมธโร) เข้ามาครอง วัดช้างให้ใหม่ๆ ท่านข้องใจเรื่องเขตวัดของเดิมเพราะ ถามชาวบ้านไม่มี ใครรู้ คืนวันหนึ่งท่านฝันว่าพบคนแก่ ยืนอยู่กลางลานวัด ท่านถามถึงเขตวัดตาม ความข้องใจ คนแก่นั้นบอกว่า ให้ไปถามท่าน เหยียบน้ำทะเลจืดในเขื่อน คนแก่จึง นำท่านพระครู ฯ ไปเห็นพระภิกษุเ��'่่าเดินออกจากในเขื่อนสามองค์ปรากฏว่า

1. หลวงพ่อสี
2. หลวงพ่อทอง
3. หลวงพ่อจันทร์

องค์หลังสุดถือไม้เท้าใหญ่ 3 คด เดินยันออกมางกงันเพราะความชรา มากกว่าองค์ใดๆ คนแก่จึงบอกว่าองค์นี้แหละ ท่านเหยียบน้ำทะเลจืดท่านจึงเอา แขนกอดคอท่านพระครู ฯ นำเดิน ชี้เขต วัดเก่าให้ทราบทั้ง 4 ทิศ ตลอดถึงเนินดินซึ่งเป็นโบสถ์โบราณและบันดาล ให้ท่านอาจารย์ฯได้เห็นวัตถุต่างๆ ในหลุมนิมิตซึ่งเป็นของไม่มีค่า เช่น พระพุทธรูป หล่อด้วยเงิน 1 องค์ เมื่อจะกลับเข้าไปในเขื่อนท่านได้สั่งว่า ต้องการอะไรให้บอกแล้วเข้า ในเขื่อนหายไป "คำว่าเอาอะไรให้บอก คำนี้สำคัญมาก คราวต่อมาโบสถ์ก็สำเร็จ พระเครื่องก็ศักดิ์สิทธิ์

---

ข้อมูลจาก : http://www.watchanghai.com

webposter - [แก้ไข]
level : Admin
01/09/2009 - 18:58
แก้ไขล่าสุด
01-09-2009 18:59
01-09-2009 19:00
01-09-2009 19:02
20-09-2009 18:54
20-09-2009 19:59
20-09-2009 20:02
20-09-2009 20:09
20-09-2009 20:11
20-09-2009 20:14